یَا أَیُّهَا النَّاسُ اعْبُدُوا رَبَّکُمُ الَّذِی خَلَقَکُمْ وَالَّذِینَ مِنْ قَبْلِکُمْ لَعَلَّکُمْ تَتَّقُونَ
پروردگار در این آیه از ناس صحبت میکند. اینجا کلید قرآن است. ناس را در اینجا «مردم» ترجمه نمیکنیم، تا ببینید کسانی که دور خود کارما درست میکنند، احاطت بِهِ سیئه میکنند، «اضاءة ما حولهُ» میشوند. اعم از کافرین و منافقین، همگی بندهی نفس خودشان میشوند، و قرآن این بندهی نفس شدن را «ناس» مثال میزند.
و در آیات دیگر قرآن «وقودها الناس» را مثال میزند و عظمتی در این مثال است. قرآن رمزگونه در مورد ناس گفته است.
«یَا أَیُّهَا النَّاسُ اعْبُدُوا»؛ ای ناس، پروردگار خود را بندگی کنید. کدام پروردگار؟
«رَبَّکُمُ الَّذِی خَلَقَکُمْ»؛ خدایی که شما را خلق کرد.
«وَالَّذِینَ مِنْ قَبْلِکُمْ»؛ و کسانی که قبل از شما را نیز خلق کرد.
«لَعَلَّکُمْ تَتَّقُونَ»؛ شاید که شما تقوا را پیشه کنید.
تقوا چیست؟ تقوا به این معناست که بندهی نفس خود نشوید، بندهی پروردگار خود باشید! به همین سادگی.
وقتی بندهی پروردگار شدید، از ناس بودن رهایی پیدا میکنید، وارد بشر میشوید. از بشر بودن که رهایی پیدا کنید، آدم میشوید. فعلاً انسان هستید.
