«الْحَمْد» بهمعنای ستایش، و آن شُکرِ مخصوصی است که حمد را معرّفه نموده است.
«لِلَّهِ»: «ل» یعنی «برای» و «اللَّه» ترجمهای جز خودِ کلمهٔ «اللَّه» ندارد؛ یعنی حمد، مختصِّ اللَّهای است که این اللَّه، «رَبِّ الْعَالَمِینَ» است.
رب بهمعنای مربّی و پرورنده است، و کلمهٔ عالمین هم میتواند بهمعنای تمام عوالم باشد و هم هر چیز یا هر کس، اعم از انسان، حیوان، گیاه یا مسائل متافیزیک و غیر متافیزیک که در تمام این عوالم موجود است.
